niedziela, 22 marca 2015

Rozdział 29




NATHAN:

Może i jestem głupi, ale nie mam jej tego za złe. Wiem, że Nicole mnie kocha. Wiem albo chce to wiedzieć, ale w każdym razie będę o nią walczył. Pomogę małej i odzyskam zaufanie Nicole. Mam do niej żal, ale to nie zmienia faktu, że bardzo ją kocham. Postaram się być dobrym facetem. Ja nie wiem, czy ona zechce ze mną być, ale tak łatwo nie odpuszczę, nie poddam się, bo nie chcę znów jej stracić. 
Mojej córeczki jeszcze nie widziałem, muszę najpierw porozmawiać z Nicole, nie chce robić czegoś wbrew jej woli. Wiem, że to głupie. Mam nadzieję, że Nicole mi wybaczy, że wróci do mnie, ona i nasza córeczka
i razem stworzymy szczęśliwa rodzinę. Wiem, że będziemy się kłócić, ale później się pogodzimy, bo właśnie na tym polega miłość.

NICOLE:

- Co z nią? - spytała moja mama, kiedy opuściłam salę.
- Usnęła, pójdę do lekarza się czegoś dowiedzieć. - powiedziałam i już miałam odejść, ale mnie zatrzymała.
- Był tu twój "znajomy".
- Kto? Jak miał na imię? - spytałam ciekawa.
- Ty mi powiedz.
- O co Ci chodzi? - spytałam zdziwiona. - Powiesz mi, czy zatrzymasz to dla siebie?
- Ja go nie znam, ale ty znasz go chyba za dobrze. 
- Nie rozumiem Cie. - powiedziałam zgodnie z prawdą.
- Był tu ojciec Maddie.
Momentalnie zrobiło mi się gorąco. Po co on tu przyjechał? Gdzie teraz jest? Czy już zna całą prawdę?
- Co mu powiedziałaś?
- Ja z nim nie rozmawiałam. - powiedziała szybko.
- Gdzie on teraz jest? - zadałam kolejne pytanie.
- Wyszedł.
Tak po prostu stąd wyszedł? Musiałam iść go szukać, musiałam z nim porozmawiać. Szybko wybiegłam ze szpitala z nadzieją, że gdzieś go spotkam. Nie wiedziałam co mu powiem. Najprawdopodobniej będzie na mnie zły i ma racje. Zle postąpiłam, wiem to, ale robiłam to dla dobra małej. Chciałam by była szczęśliwa i miała fajne dzieciństwo. Ale czy dziecko może być szczęśliwe bez ojca? Na początku raczej tak, ale potem zacznie zadawać pytania. Co ja bym wtedy powiedziała?
Nagle moim oczom ukazał się Nathan. Siedział na schodkach i patrzył w jeden, martwy punkt. Bałam się, bałam się z nim porozmawiać. Nie wiedziałam jak zareaguje i obawiałam się, że mogę go stracić.
Powoli podeszłam do niego i usiadłam obok, a on nawet na mnie nie spojrzał. Cały czas patrzył się przed siebie. Bolało mnie to, ale miał prawo być zły. Kiedyś spędzaliśmy razem mile czas, a teraz siedzimy w milczeniu. To strasznie boli, ale musiałam być silna, choć w środku było zupełnie inaczej...
Nie potrafiłam powiedzieć ani słowa, bo wiedziałam że to może wszystko zepsuć. Bałam się, że znowu go stracę. Nagle zrobił coś, co całkowicie mnie zaskoczyło.


Byłam szczęśliwa, choć to jeszcze nic nie znaczyło. Miałam nadzieję, że mi wybaczy...

NATHAN:

Nie byłem zły, byłem smutny. Nie mogłem dłużej czekać tak strasznie chciałem ją teraz przytulić. Chciałem by była przy mnie...
Czułem jej łzy, wiedziałem, że płacze. Nie dziwiłem się, sam miałem ochotę się rozpłakać. Kochałem ją i tak strasznie chciałem z nią być. Opiekować się nią, chronić i starać się by była szczęśliwa. Potrzebowałem jej jak powietrza.
- Kocham Cie - szepnąłem jej do ucha.

 Wszedłem przez balkon do jej pokoju, dziewczyna smacznie spała, ukucnąłem przy niej i głaskałem ją po włosach.
- Pamiętaj, że nigdy nie przestanę Cię kochać - mówiłem cicho nie chcąc jej obudzić - Możesz w to wierzyć, lub nie, ale oddałbym wszystko, żeby znowu z tobą być. Wiem, że to już nie ma znaczenia, bo ty nie chcesz ze mną rozmawiać, dlatego postanowiłem wyjechać. Uważam, że tak będzie lepiej. Zapomnisz o mnie i będziesz normalnie żyć, tak jak chciałaś. Przepraszam, że muszę Cię zostawić. Zawiodłem Cię i dobrze o tym wiem, wiem również że strasznie Cię kocham, dlatego trudno mi Cię opuścić, ale zrobię to bo chcę, abyś była szczęśliwa. Kocham Cię skarbie. - pocałowałem ją w czółko
i odszedłem.

- Tak strasznie za tobą tęskniłam. - usłyszałem jej cichy głosik.
- Ja za tobą też nawet nie wiesz jak bardzo.

- Chce coś zrobić - zacząłem niepewnie, bo nie wiedziałem jak zareaguje - chce ją zobaczyć.
Nicole nic nie powiedziała tylko wzięła mnie za rękę i zaprowadziła pod salę, w której leży moja mała córeczka.

- Możemy do niej wejść? - Nicole spytała lekarza, który właśnie przechodził.
- Tak, ale proszę jej nie podnosić.
Delikatnie złapałem za klamkę. Otworzyłem powoli drzwi i podszedłem do małej. Była śliczna, nie mogłem uwierzyć, że jestem ojcem tej małej dziewczynki. Delikatnie głaskałem ją po włoskach, nie zwracając uwagi na nic co nas otacza, byliśmy tylko my, dopóki nie usłyszałem cichutkiego płaczu Nicole. Szybko do niej podszedłem i ją przytuliłem.
- Nie płacz - powiedziałem cicho i pocałowałem ją w czółko.
- Ona... ona jest chora Nathan, bardzo się o nią boję. - mówiła dławiąc się łzami - Nie chce, żeby mi ją zabrali, chce mieć ją przy sobie...

Proszę o komentarze



piątek, 20 marca 2015

Rozdział 28




NICOLE:

Powoli otworzyłam oczy z nadzieją, że zobaczę obok siebie mojego ukochanego, ale jego nie było. Nie chciałam leżeć sama, wiec szybko się podniosłam i ruszyłam w stronę łazienki. Wzięłam prysznic, założyłam koszule i nie robiąc żadnego hałasu zeszłam na dół. Miałam nadzieję, że zastanę Nathana w salonie, ale również go tam nie było. Przeszukałam kilka pomieszczeń i nikogo nie znalazłam. Zrezygnowana podeszłam do lodówki i wyciągnęłam z niej mleko, wlałam je do szklanki i zaczęłam pić. Nagle poczułam czyjeś ręce na mojej talii. Automatycznie szklanka z mlekiem, którą trzymałam w ręku wylądowała na podłodze. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że to Nathan.
- Przestraszyłeś mnie. - powiedziałam i odwróciłam się w jego stronę.
- Wybacz, ale nie mogłem się powstrzymać.
- To teraz musisz to posprzątać. - powiedziałam jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie.
- Ja nawet nie dotknąłem tej szklanki.
- Ale to przez Ciebie ją wypuściłam. 
- Ten argument mnie nie przekonuje. - powiedział poważnie i oparł się o szafkę. Wiedziałam, że i tak tego nie posprząta, wiec sama zabrałam się do pracy.
- Zostaw to. - usłyszałam po chwili.
- Samo się nie posprząta.
- Chodź do mnie. - Co ja zrobiłam? Czy mogłabym zrezygnować z takiej propozycji?
Podeszłam do niego, a on mnie pocałował. Uwielbiam czuć jego usta na swoich...
Naszą romantyczna chwilę przerwał dzwonek mojego telefonu. Raptownie odsunęłam się od Nathana i zaczęłam szukać komórki.
Odebrałam telefon i wyszłam z kuchni.

NATHAN:

Dziwiło mnie zachowanie Nicole. Dlaczego poszła porozmawiać gdzie indziej? Wiem, że nie powinienem, ale podszedłem do drzwi, przez które wyszła. Słyszałem to:
Co z nią?
Czy to coś poważnego?
Co chce Pan zrobić?
Czy ona nie jest na to za malutka?
Gdzie ją zabieracie?
Dobrze, to czekam na wiadomość?
Tak. Postaram się jak najszybciej przyjechać.
Po tych słowach Nicole pobiegła na górę, najprawdopodobniej zabrać swoje rzeczy. Chciałem się czegoś dowiedzieć, dlatego ruszyłem w tamtą stronę, ale zatrzymałem się przed schodami, ponieważ usłyszałem dźwięk przychodzącej wiadomości. Nie byłem pewny co mam zrobić. Ostatecznie odczytałem sms-a:
Szpital przy ul. Batorego. 
Proszę się nie martwić Pani córka na pewno z tego wyjdzie.

NICOLE:

Zabrałam swoje rzeczy i szybko zbiegłam na dół. Zobaczyłam, że Nathan siedzi na kanapie, a ręce ma ułożone na kolanach. Coś było nie tak, ale nie miałam czasu o to teraz pytać.
- Kochanie, muszę jechać. Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy. Kocham Cie. - zabrałam swój telefon i ruszyłam w stronę drzwi.
Później zorientowałam się, dlaczego Nathan dziwnie się zachował, ale nie mogłam już nic zrobić.
Byłam zła na siebie, że zostawiłam ten telefon. Ale czy wy myślałybyście o zabraniu ze sobą komórki, gdy wasze dziecko cierpi, a wy jesteście daleko od niego i w żaden sposób nie możecie mu pomóc?
Po jakimś czasie byłam na miejscu. Szybko wybiegłam z samochodu i weszłam do szpitala. Zobaczyłam moją mamę, która zaprowadziła mnie pod salę, w której leży moja córka. 
- Dostała odpowiednie lekarstwa, lekarz mówił że musimy czekać. - Ale czy ja chciałam czekać? Nie.
Szybko weszłam do środka i niezważając na konsekwencje wzięłam małą na rączki. Strasznie ją kochałam i nie mogłam dłużej czekać. Ciągłe rozstania sprawiały, że strasznie za nią tęskniłam.

- Skarbie, mamusia jest już przy tobie. - mówiłam do śpiącej dziewczynki. - przepraszam, że Cię zostawiłam. Wiem, że mówiłam, że wrócę z tatusiem, ale to nie jest takie łatwe. Strasznie go kocham, tylko czy to wystarczy? Niunia, to nie twoja wina. Jesteś najlepszym co mnie w życiu spotkało, lecz nie wszystko idzie po mojej myśli. Mam nadzieję, że tatuś do nas wróci.

NATHAN: 

Zrobiłem to, bo nie chciałem znowu jej stracić. Wsiadłem do samochodu i ruszyłem. Mój cel - szpital przy ul. Batorego. Nie wiedziałem co jej powiem, nie wiedziałem, czy chcę zobaczyć małą, tak jak prawie zawsze nic nie wiedziałem, lecz byłem prawie pewny, że jestem ojcem. Czy byłem zły? Sam nie wiem. Gdyby jakaś kobieta powiedziała mi, że będę ojcem jej dziecka, to byłbym zły. Tylko, czy Nicole jest zwykłą kobietą? Nie. Jest kobietą, na której strasznie mi zależy. Właśnie, o tym starałem się zapomnieć przez ostatnie kilka miesięcy, jak widać bezskutecznie, bo nie można zapomnieć o kimś kogo się kochało, albo nadal kocha...

Drogę pokonałem w dość szybkim czasie, wiec już po chwili byłem w szpitalu. W oddali zobaczyłem mamę Nicole, którą wcześniej widziałem dwa, góra trzy razy, ale poznałem ją, bo zapamiętałem wszystko co wiąże się z moim skarbem. Podszedłem do kobiety.
- Dzień dobry,  wie Pani co dzieje się z Pani wnuczką?- spytałem.
- Kim Pan jest?
- Jestem ojcem tej małej.
- Wyjdę na zewnątrz muszę się przewietrzyć.
- Tak to chyba dobry pomysł, jest Pani strasznie blada.  - powiedziałem i odwróciłem się w stronę drzwi, przez które widziałem moje skarby. Nicole stała tyłem do mnie i kołysała małą.
Po chwili zobaczyłem lekarza, więc postanowiłem spytać się go co z dzieckiem.
- Dzień dobry, co się dzieje z moją córką? - spytałem.
- Jej stan się pogorszył. Potrzebuje pilnie przeszczepu.
- Jakiego przeszczepu? - spytałem, bo już nic nie rozumiałem.
- Pana córeczka jest wcześniakiem, dlatego wystąpiły problemy. Ma chorą wątrobę i konieczny jest przeszczep jej fragmentu, ale niestety to może trochę potrwać, dlatego proponuje, żeby zbadał się Pan pod kątem, czy może być dawcą. Jakby Pan chciał wykonać takie badanie, to zapraszam do sali numer 5 na pierwszym piętrze, do widzenia. 
Czy to znaczy, że tylko dlatego Nicole do mnie wróciła? 


Przepraszam za tak długą nieobecność. 

Czytasz, skomentuj. 

wtorek, 10 marca 2015

Rozdział 27



NATHAN:

Na prośbę dziewczyny znów wziąłem ją w ramiona. Cieszyło mnie to, że mogę trzymać swojego skarba. Miałem wrażenie, że śnię, ale na pewno nie miałem zamiaru się budzić.
- Mogę Cię o coś prosić? - spytałem, na co dziewczyna delikatnie kiwnęła głową, abym kontynuował - Uszczypnij mnie.
- Po co? - spytała i podniosła głowę, by widzieć moją twarz.
- Chcę się upewnić, czy to nie sen. - powiedziałem jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie.
- Głupi jesteś... - Nicole złapała mnie za rękę i ruszyła w stronę ulicy.
- Gdzie idziesz? - spytałem.
- Chce się przejść.
- W takim razie proponuje, abyś poszła prosto, a potem skręciła w lewo, tam jest ładna okolica, jakbyś coś chciała to dzwoń. - dziewczyna patrzyła się na mnie, a ja w tym momencie miałem ochotę parsknąć śmiechem.
- Wiesz... miałam nadzieję, że pójdziesz ze mną. - powiedziała nieśmiało.
- Tylko żartowałem. - złapałem ją za rękę - Chodź.
Szliśmy w ciszy. Po 15 min. byliśmy już na miejscu. Siedzieliśmy na plaży patrząc się na zachodzące słońce.
Chciałem coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co, w ogóle prawie nic nie wiedziałem, ale na razie nie miałem zamiaru o tym rozmawiać.

Nicole:

Ta plaża jest piękna, siedzimy tu i patrzymy na zachodzące słońce, jest super...
- Mogę Cię o coś spytać? - usłyszałam po dość długim czasie siedzenia w ciszy. Niepewnie kiwnęłam głową na znak, aby kontynuował, ale w głębi duszy bałam się o co może mnie spytać. Co będzie jeśli spyta co robiłam przez ten czas, gdy się nie widzieliśmy. Wiedziałam, ze muszę powiedzieć mu o tym co się wydarzyło, ale nie chciałam tego robić teraz. Po pierwsze nie wyobrażałam sobie, że mogę znów go stracić. Po drugie nie wiedziałam jak mu to powiedzieć: Dobra przejdę już do sedna. Przyjechałam tu po to, bo potrzebuje twojej pomocy. Wiesz, mamy córkę która jest chora i ty możesz ją uratować - takie coś nie wchodziło w grę. Po trzecie nie wiedziałam jak zareaguje i przyznam trochę się tego obawiałam. Biorąc pod uwagę okoliczności na razie wstrzymałam się z powiedzeniem mu prawdy, choć z drugiej strony gdyby zadał takie pytanie nie okłamałabym go, bo nie chcę zaczynać od kłamstwa.
- Na ile czasu tu przyjechałaś? - usłyszałam po chwili.
- Ja - zaczęłam - ja... ja nie wiem. - powiedziałam zgodnie z prawdą.
- Cieszę się, że jesteś. - szepnął mi do ucha.
- Ja też. - powiedziałam pewna swojego zdania. Strasznie zanim tęskniłam przez ten czas i wreszcie mam go tylko dla siebie. 
Spędziliśmy razem miły wieczór, który polegał na obsypywaniu się piaskiem, wrzucaniu do wody i innych głupich rzeczach. Było cudownie, ale niestety szybko się skończyło.
- Idziemy do mnie? -spytał Nathan, kiedy wyszliśmy na ulice.
- Chyba nie mamy innej możliwości. - powiedziałam smutna, albo raczej udając smutną.
- Teraz to ja powinienem się obrazić. Uważasz, że w moim domu nie jest fajnie. Obrażając mój dom obrażasz i mnie. - powiedział poważnie i ruszył przed siebie, ja natomiast usiadłam na ławce obok i też udałam obrażoną. ( Nie wiem na co, ale moje ego nie pozwoliło mi, żebym go przeprosiła, jego i jego dom - jak to ujął.)
- Uważasz, że ławka jest mniej nudnym miejscem od mojego domu?- spytał, ale nawet na chwile się nie zatrzymał.
- Tu może stać się wiele rzeczy.
- Co na przykład?
- Na przykład mogą mnie porwać, zgwałcić, ale ty się nie przejmuj. Dobranoc. - powiedziałam dalej udając obrażoną.

Nathan:

- W takim razie do zobaczenia. Wiesz powiedziałbym Ci dobranoc, ale ty chyba nie idziesz spać, no chyba że dla Ciebie ta niesamowicie interesująca ławka stanie się dziś nudnym miejscem do spania. - powiedziałem starając się powstrzymać śmiech i brzmieć w miarę poważnie.
- Obrażając moją ławkę obrażasz i mnie. - powtórzyła po mnie.
- To teraz jesteśmy kwita? - spytałam bo nie miałem ochoty dalej już tego ciągnąć, ale zamiast odpowiedzi usłyszałem jej krzyk. Szybko zawróciłem i biegłem do miejsca gdzie ją zostawiłem. W oddali zobaczyłem kilku mężczyzn, którzy ją trzymali. Złość, która we mnie rosła dodała mi jeszcze więcej siły i sprawiła, ze już po chwili byłem obok nich.
- Zabieraj te łapska!- Krzyknąłem i walnąłem jednego w noś, z którego wypłynęła krew i było słychać charakterystyczny dźwięk łamania kości. Odwróciłem się i walnąłem drugiego, tym samym sprawiając, że obydwoje leżeli na chodniku. Odwróciłem się w stronę Nicole i zobaczyłem, że z jej oczu wydobywają się łzy. Ten widok sprawiał, ze łamało mi się serce.Szybko ją przytuliłem i oddaliliśmy się z tamtego miejsca.
Po kilku minutach byliśmy już u mnie w domu. Nie chciałem wracać do tego co wydarzyło się przed chwilą, więc poszedłem do kuchni i przygotowałam coś do jedzenia. Postawiłem jedzenie przed nami i wziąłem do reki laptopa.
- Chcesz coś obejrzeć? - spytałam.
- Jasne.
Wybraliśmy film, który nie przypadkowo był komedią. Chciałem pocieszyć Nicole, miałem straszne wyrzuty sumienia, że ją zostawiłem. Wieczór był świetny śmialiśmy się i wygłupialiśmy. Gdy było już późno poszliśmy spać.


środa, 4 marca 2015

Rozdział 26




NICOLE:

Wstałam wcześnie rano, za oknem było jeszcze ciemno, a ja nie mogłam spać. Poszłam na spacer. W uszach miałam słuchawki, więc nie zwracałam uwagi na otaczający mnie świat. Szłam przed siebie dopóki na kogoś nie wpadłam. Podniosłam głową, aby zobaczyć kim jest ta osoba. Na widok Chrisa mimowolnie się uśmiechnęłam.
- Hej, co ty tu robisz? - spytałam.
- Miałem zamiar zadać Ci to samo pytanie.
- Ale ja byłam pierwsza, więc słucham...
- Wracam od Charlie, bo - chciał dokończyć, ale mu przerwałam.
- Dobra, nie wnikam co się tam działo. - zaśmiałam się.
- Teraz twoja kolej.
- No, więc... wyszłam na spacer, bo muszę coś przemyśleć. - powiedziałam po chwili.
- Chodzi o Madiie? - przytaknęłam - Charlie mi powiedziała, że chcesz powiedzieć o niej Nathanowi, to prawda? - chwilę zastanawiałam się zanim coś powiedziałam.
- Tak. Masz z nim kontakt? - spytałam z nadzieją w głosie.
- Jasne.
- Możesz mi powiedzieć, gdzie on teraz mieszka? Proszę, to dla mnie bardzo ważne. - chłopak podał mi adres, podziękowałam mu i wróciłam do domu.
Zabrałam najpotrzebniejsze rzeczy i poszłam do szpitala.
Weszłam do sali, w której leżała moja córeczka. Delikatnie wzięłam ją na rączki i ucałowałam.
- Mama bardzo Cię kocha, teraz jedzie po twojego tatę, bo chce, abyś była już w domu razem z nią i tatusiem. - usiadłam na krześle i wzięłam głęboki oddech - mam nadzieję, że Ci się spodoba i pokochasz go tak mocno jak ja go kocham. - odłożyłam córeczkę i spojrzałam na zegarek. - do tatusia jest spory kawałek drogi, więc muszę Cię zostawić, ale przyjadę najszybciej jak się da, bo bardzo Cię kocham...

Stałam pod wskazanym adresem, serce biło mi zaskakująco szybko. Bałam się zapukać do drzwi, ale jednocześnie chciałam to zrobić. Chciałam zobaczyć, czy się zmienił, jak zareaguje na mój widok i ...chciałam zobaczyć, czy jeszcze patrzy na mnie tak jak kiedyś. W pewnym momencie poczułam czyjś wzrok na sobie.
- Mogę w czymś pomóc? - usłyszałam głos, jego głos... Powoli się odwróciłam i uniosłam głowę ku górze. Nasze spojrzenia się spotkały, nie minęła minuta, a już byłam w ramionach Nathana. Ściskał mnie tak jakby bał się, że mu za chwilę ucieknę. Po tylu miesiącach znów czułam się tak niesamowicie. Czułam jego perfumy i dotyk jego dłoni. Nawet nie zauważyłam kiedy z oczu wypłynęły mi łzy. Nie spodziewałam się, że Nathan tak zareaguje, że pierwsze co zrobi to mnie przytuli, byłam pozytywnie zaskoczona.

Nathan:

Trzymałem w ramionach Nicole i za nic w świecie nie chciałem jej puścić. Byłem szczęśliwy, bardzo szczęśliwy. Od kilku miesięcy czekałem na chwilę, kiedy będę mógł ja pocałować i chociaż przez chwilę potrzymać w ramionach. Nie miałem pojęcia, że spotkam ją właśnie dzisiaj, ale mogę uznać ten dzień za jeden z piękniejszych w moim życiu, jeszcze nie wiem, czy Nicole da mi szansę, ale ważne jest to, że do mnie przyszła, ze odwzajemniła mój uścisk.
Po chwili Nicole się ode mnie odsunęła, a ja zobaczyłem jej zapłakane oczy.
- ja... przepraszam - powiedziałem.
Nagle dziewczyna mnie pocałowała, ale to nie był zwykły pocałunek, to było coś niesamowitego.
Oderwaliśmy się od siebie, dopiero gdy musieliśmy złapać oddech.
Patrzyłem w jej oczy starając się coś z nich wyczytać, ale nie udało mi się to, ponieważ były pokryte łzami.
- Skarbie, nie płacz. - powiedziałem i wyciągnąłem rękę, aby zetrzeć z jej policzków łzy.
- Przytul mnie...

PROSZĘ O KOMENTARZE

sobota, 28 lutego 2015

Rozdział 25



NICOLE:

Czy to sprawiedliwe, że jedni ludzie są szczęśliwi, a drudzy wręcz przeciwnie? Może jest droga do szczęścia? Tylko dlaczego ja nie potrafię jej znaleźć? Gdy myślałam, że wszystko już będzie w porządku, moje życie wywraca się do góry nogami. Jeszcze wczoraj byłam szczęśliwa. Przez ostatnie kilka miesięcy czekałam na moment, który dzisiaj miał się pojawić, lecz nagle stało się coś nieoczekiwanego.
Chodziłam po szpitalnej sali. Za chwilę mogłam się dowiedzieć, że moje dziecko jest strasznie chore. Cała się trzęsłam i nie mogłam się na niczym skupić. W pewnym momencie do sali wszedł lekarz.
- Miała pani leżeć. - powiedział siadając na krześle.
- Wie pan już coś? - spytałam ignorując jego uwagę.
- Tak. Proszę usiąść. - posłusznie wykonałam polecenie. - są już wyniki badania pani córeczki. - popatrzyłam się na niego wzrokiem, który mówił, aby kontynuował. - pani córka ma chorą wątrobę, potrzebny będzie przeszczep jej części. Pani dziecko jest wcześniakiem, dlatego wystąpiły problemy. Miejmy nadzieję, że pani będzie mogła być dawcą.
"Przeszczepienie fragmentu wątroby od krewnego jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci, dla których bardzo trudno zdobyć narząd pochodzący od zmarłego. Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy." Czy chce pani być dawcą?
- Tak. - powiedziałam bez chwili zastanowienia. Dla mnie to było oczywiste.
-  W takim razie musimy wiedzieć jaki ma pani typ krwi w przeciwnym razie może wystąpić reakcja alergiczna. Badanie krwi wykonamy jutro, a teraz będzie mogła się pani zobaczyć z córką. Jest pani gotowa?
- Tak.
Mojej córeczki jeszcze nie widziałam, to wszystko przez te badania, które musieli zrobić.

Do sali weszła pielęgniarka z moją córeczką na rękach. To była ta chwila, na którą czekałam tak długo. Szybko do niej podbiegłam i wzięłam małą na ręce. Była śliczna i bardzo podobna do Nathana. Patrząc na nią pierwszy raz od kilku miesięcy o nim pomyślałam. To nie tak, że go nie kochałam, po prostu gdy go długo nie widziałam, to to uczucie powoli zanikało.


Następnego dnia:
Czekałam na wyniki badań, na rękach trzymałam mojego maluszka. Przez całą noc zastanawiałam się co będzie jak ja nie będę mogła zostać dawcą. Sama ta myśl mnie przerażała. Nagle obok mnie pojawił się lekarz.
- Mam złą wiadomość - zaczął - nie może pani być dawcą.
- Jak długo moja wnuczka będzie czekać na przeszczep? - spytała moja mama.
- Może ojciec dziecka...
Lekarz zaczął mówić, ale ja go już nie słuchałam. "Może ojciec dziecka"- to zdanie utkwiło mi w pamięci. Chciałam powiedzieć lekarzowi " to będzie trudne, bo on nie wie o istnieniu małej" ale szybko to wykluczyłam i powiedziałam coś bardziej stosownego, długo się nad tym nie zastanawiając.
 - Ja... porozmawiam z nim. - i wtedy zdałam sobie sprawę, ze moja mama myśli, że nie wiem kim jest ojciec mojego dziecka.
- Skarbie, ale ty przecież - zaczęła - Czy ty nas oszukałaś?
- Mamo... ja... tak by było lepiej dla małej.
- To kim jest jej ojciec? - westchnęła - Czy to ten Nathan... ten nasz sąsiad, który odprowadził Cie kiedyś do domu? - zamurowało mnie. Moja mama nas razem widziała? Skoro się domyśla, to chyba muszę jej powiedzieć prawdę. Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam mówić.
- Tak, to on jest ojcem Maddie.
Lekarz zostawił nas, abyśmy mogły sobie wszystko wyjaśnić.
- Ale dlaczego wy nie jesteście razem? 
- Mamo to długa historia. - powiedziałam, bo nie chciałam jej o tym opowiadać. 
- Skarbie - zaczęła niepewnie - Czy on Ci coś zrobił?
- Nie. - powiedziałam szybko.
- Powiedz mi coś więcej, bo ja nic nie rozumiem.
- Ja go kocham... zawsze kochałam, ale my nie byliśmy sobie pisani. Coś między nami się psuło... tak z dnia na dzień, a ja... tak zwyczajnie się poddałam - po moim policzku spłynęła jedna łza. - dzisiaj wiem, że źle zrobiłam - wzięłam głęboki oddech - ja naprawdę nie chciałam go stracić. Mimo, że często mnie ranił, ja go nadal kocham i chyba nigdy nie przestanę. Po prostu nie mogę o nim zapomnieć. Mimo, że przez ostatnie kilka miesięcy nie myślałam zbyt dużo o nim, to on cały czas był gdzieś w moim sercu, tylko ja starałam się to ukryć i poniekąd mi się udało. Nawet nie wiesz jak się teraz czuję. Ja wiem, że Nathan nie chciał mieć dziecka, zresztą nie byłby dobrym ojcem. 
Ja muszę mu o wszystkim powiedzieć.
- Czy on Cie kochał? - moja mama zadała pytanie, na które sama nie znałam odpowiedzi.
- Ja.. ja nie wiem.
- Córeczko, przemyśl to, ja muszę już iść. - podeszłą do mnie, przytuliła mnie i ucałowała swoją wnuczkę, którą cały czas miałam na rekach. W sumie dziwne, że jeszcze po nią nie przyszli. Mała jest chora i dlatego musi być pod opieką lekarzy. Nagle drzwi do sali się otworzyły i do środka weszła pielęgniarka.
- Musimy już ją zabrać. - powiedziała podchodząc do mnie.
Pocałowałam małą w czółko.
- Mama bardzo Cię kocha. - powiedziałam i oddałam ją kobiecie.

Leżałam na łóżku w swoim pokoju. Nie mogłam zostać w szpitalu, bo lekarze powiedzieli, że to i tak nic nie zmieni, więc lepiej żebym poszła do domu. Wiedziałam, że mają rację, dlatego teraz tutaj siedzę i patrze na puste łóżeczko.
- Wszyscy tu na Ciebie czekamy. - powiedziałam - wiem, że jedyną opcją, żeby była tu szybko,  jest powiedzenie prawdy Nathanowi. - mówiłam sama do siebie - Tylko, czy on będzie chciał mi pomóc? Czy przebaczy mi i zrozumie moją decyzję? W taki o to sposób zostałam na noc z masą pytań.
Przeszczepienie fragmentu wątroby od krewnego jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci, dla których bardzo trudno zdobyć narząd pochodzący od zmarłego. Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy.

http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/przeszczep-rodzinny-od-kogo-mozna-pobrac-organy-do-przeszczepu-rodzinn_41363.html
Przeszczepienie fragmentu wątroby od krewnego jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci, dla których bardzo trudno zdobyć narząd pochodzący od zmarłego. Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy.

http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/przeszczep-rodzinny-od-kogo-mozna-pobrac-organy-do-przeszczepu-rodzinn_41363.html
Przeszczepienie fragmentu wątroby od krewnego jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci, dla których bardzo trudno zdobyć narząd pochodzący od zmarłego. Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy.

http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/przeszczep-rodzinny-od-kogo-mozna-pobrac-organy-do-przeszczepu-rodzinn_41363.html
Przeszczepienie fragmentu wątroby od krewnego jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci, dla których bardzo trudno zdobyć narząd pochodzący od zmarłego. Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy.

http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/przeszczep-rodzinny-od-kogo-mozna-pobrac-organy-do-przeszczepu-rodzinn_41363.html
Pobranie od ojca lub matki fragmentu wątroby dla dziecka ma wiele zalet. Po pierwsze – pozwala bardzo dokładnie ocenić wątrobę dawcy, ograniczając do minimum ryzyko przeszczepienia niezbyt dobrego narządu. Po drugie – samo pobranie przeszczepu odbywa się w idealnych warunkach planowej operacji, nieporównywalnych z przeszczepieniem narządu z tzw. pobrania wielonarządowego, czyli po śmierci człowieka. Po trzecie wreszcie – czas od pobrania przeszczepu do jego podłączenia do krążenia biorcy (tzw. czas zimnego niedokrwienia) nie przekracza kilku godzin, podczas gdy przy przeszczepie od zmarłego jest on zwykle trzykrotnie dłuższy.

http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/przeszczep-rodzinny-od-kogo-mozna-pobrac-organy-do-przeszczepu-rodzinn_41363.html


CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Przepraszam, że tak długo nie było rozdziału.

niedziela, 22 lutego 2015

Rozdział 24




NICOLE:

Było już późno, więc musiałam wrócić do domu. Niechętnie wstałam i wyszłam z parku, w którym byłam cały dzień. Kolejny dzień spędzony na myśleniu i jak zwykle nie doszłam do żadnego wniosku. W tym czasie mój telefon nie przestawał dzwonić. Rodzice chyba pierwszy raz się o mnie martwią. Po kilku minutach byłam już w domu. Zdjęłam buty i weszłam, do kuchni gdzie siedzieli moi rodzice. Na mój widok szybko wstali i zjawili się koło mnie, co bardzo mnie zdziwiło. Gadali coś do mnie, ale ja zajmowałam się analizą sytuacji.
Czy to możliwe, że jednak ich interesuję?
Czy może chcą zgrywać dobrych rodziców po tym jak im wygarnęłam co o nich myślę?
Po chwili, która trwała dla mnie wieczność (nie trudno się domyśleć, że i tak nie doszłam do żadnego wniosku) w końcu się ocknęłam. Ze zdań, które wypowiadali w bardzo szybkim tempie i przekrzykiwaniu się wzajemnie, zrozumiałam słowo "przepraszam", które powtarzało się kilka razy w ciągu ich emocjonalnej 'przemowy'. Stałam tam patrząc się na nich i starając się zrozumieć co chcą mi powiedzieć. Kiedy już trochę ochłonęli, pojęli że nie chciałam sobie zrobić krzywdy i że jest 'wszystko' w porządku, zrobili coś czego kompletnie się nie spodziewałam. Byłam zaskoczona...to mało powiedziane. Ja nie mogłam wydusić z siebie żadnego słowa. Czułam, że zaraz się rozpłaczę. Tak, wraca Nicole, której nie było ok. 2 godzin. Tylko teraz po jej policzkach nie spływają łzy smutku, a szczęścia, bo ta istotka dostała nareszcie to, o czym marzyła od dłuższego czasu. Uścisk od rodziców i to że mogę na nich liczyć sprawiło, że wewnątrz skaczę z radości.
Moją chwilę szczęścia przerywa jednak myśl o Nathanie, którą nieudolnie staram się ignorować.
- Pokój dziecka zrobimy tam, gdzie teraz jest pokój gościnny. - powiedział tata ciągle się uśmiechając, a ja popatrzyłam na niego oczami, które mówią: co ty właśnie powiedziałeś? dodając przy tym szczery uśmiech.
- Skoro już wszystko sobie wyjaśniliśmy to jutro idziemy na zakupy. Chcę kupić mojej wnuczce piękne łóżeczko. - powiedziała mama biorąc telefon do ręki.
- Chciałaś powiedzieć: wnuczkowi, bo chyba każdy wie, że to będzie chłopiec. - odezwał się mój ojciec.
- Wiecie, to że chcecie, aby to był chłopczyk - mówiłam patrząc się na tatę - a w twoim przypadku dziewczynka - tym razem zwróciłam się do mamy - nie sprawi, że będę miała osóbkę płci męskiej tak jak chce tata, tylko dlatego, że on tak woli. - powiedziałam z rozbawieniem.
- Nie musisz nas uczyć, córeczko. - powiedziała moja mama i przyłożyła telefon do ucha.
Pewnie dzwoniła w sprawie, że jutro nie przyjdzie do pracy.
- Nie musisz brać dnia wolego. Mamy jeszcze dużo czasu.
- Tak wiem, ale nie mogę się doczekać. Chce, żeby ten maluszek już biegał po naszym domu.
- Niestety na to musisz jeszcze poczekać. -  powiedziałam i ruszyłam w stronę schodów.
- Jutro o 11 masz być gotowa! - krzyknęła mama.
- Przecież o tej godzinie to ja będę jeszcze spać! Przypominam Ci, że jutro jest niedziela.
- Wątpię, aby nasze zakupy skończyły się jedynie na zakupie łóżeczka, więc lepiej zarezerwować więcej czasu. - zaśmiała się mama.
- Ale bez przesady...
- Słuchaj się swojej matki. - odezwał się tata - i bądźcie cicho, bo oglądam mecz.
- Wy i te wasze mecze. - powiedziałam razem z mamą na co obie się zaśmiałyśmy.
Weszłam do pokoju i ustawiłam budzik na 10:30. Powinnam się wyrobić - pomyślałam.
Przebrałam się i poszłam spać.


10:30 - Niechętnie wstałam z łóżka i podeszłam do szafy, wybrałam ciuchy i weszłam do łazienki. Po 20 minutach zeszłam na dół, gdzie czekała już moja mama.
- Jestem z Ciebie dumna. - powiedziała zakładając buty.
- Dlaczego?
- Bo jesteś gotowa przed czasem.
- Właściwie to - zeszłam jeszcze coś zjeść, ale chyba sobie odpuszczę - to na co czekamy?.
Zakupy zajęły nam kilka godzin. Było cudownie, dawno się tak świetnie nie bawiłam. Wróciłyśmy do domu z kilkoma torbami, jakimś cudem zdołałyśmy je unieść. Zamówiłyśmy łóżeczko, które przyjdzie dopiero za kilka dni. Doszłam do wniosku, że będzie stało u mnie w pokoju, tak jak i wszystkie rzeczy dziecka, bo przypuszczam że nie będę miała ochoty się z nim rozstawać ani na minutę.

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

wtorek, 17 lutego 2015

Rozdział 23




NICOLE:

Obudziły mnie krzyki dochodzące z dołu i w tym momencie przypomniałam sobie, że to dzisiaj mama miała powiedzieć tacie, że jestem w ciąży. Na samą myśl zrobiło mi się gorąco. W pośpiechu wstałam i podeszłam do szafy. Wybrałam ubrania i już po chwili byłam gotowa. Teraz czeka mnie coś, czego bardzo chciałabym uniknąć, ale niestety to niemożliwe. Wzięłam głęboki oddech i już miałam otworzyć drzwi, ale w moim pokoju znalazł się tata, a zaraz po nim przybiegła mama. Tata nic nie mówił, co mnie bardzo zdziwiło, na początku się cieszyłam, ale po jakimś czasie stwierdziłam, że to jeszcze gorsze niż jakby na mnie krzyczał. Patrzył się na mnie oczami pełnymi nienawiści i żalu. Naprawdę wolałabym jakby się na mnie wyżył, cokolwiek byleby nie ten wzrok. Po pewnym czasie zdecydowałam się odezwać, choć nie było to łatwe. Ja najzwyczajniej w świecie się go bałam, bałam się własnego ojca.
- Proszę powiedz coś, nakrzycz na mnie, cokolwiek, tylko się tak na mnie nie patrz. - powiedziałam cichym głosem.
- Co ja mam Ci powiedzieć? Zawiodłem się na tobie. Myślałem, że dobrze Cię wychowaliśmy.
- Wychowaliście mnie? - powiedziałam z sarkazmem - Przecież was w ogóle nie ma w domu, ciągle tylko praca, a ja się nic nie znaczę. Dla was ważna jest kasa, tylko ona się liczy. No powiedz, że to nieprawda.
- Dziecko, jak możesz tak mówić? - odezwała się moja mama. Widać, że ruszyło ją to co powiedziałam, ale taka była prawda. Tata natomiast się nie odzywał.
- Sam widzisz - powiedziałam patrząc się mu prosto w oczy - chcesz sobie to wszystko przypomnieć, ale dobrze wiesz jaka jest prawda. Ostatni raz spędzałeś ze mną czas w moje 15 urodziny. Od tamtego czasu minęły 3 lata! Nie wiesz ile to dla mnie znaczyło, wtedy zwróciłeś na mnie uwagę, spędziliśmy razem cały dzień i bardzo mi się podobało. Wtedy myślałam, że się wszystko zmieni, że będziemy to częściej powtarzać, ale było jeszcze gorzej. Wychodziliście rano, wracaliście w nocy.
- Chcesz powiedzieć, że się tobą nie interesujemy?
- Tak, bo właśnie taka jest prawda. - powiedziałam pewna swojego zdania. - Powiedz co działo się u mnie przez te trzy lata. - mój ojciec patrzył się na mnie i nic nie mówił. - No powiedz, co o mnie wiesz. Jak dobrze mnie znasz? Powiedz, co wiesz. - w odpowiedzi usłyszałam tylko ciszę, więc postanowiłam kontynuować.
"Nie wiesz jak to jest, kiedy nie masz żadnego, nawet najmniejszego powodu by rano wstać i funkcjonować przez jakieś następne 12 godzin... 
Nie wiesz jak to jest wymuszać uśmiech by nie było zbędnych pytań...
Nie wiesz jak to jest brać oddech z bólem, który przypomina Ci o wszystkim co minęło... w ogóle gówno wiesz" - dokończyłam, a po moim policzku spływała jedna łza, unikając spojrzenia rodziców wybiegłam
z domu. Pobiegłam do parku, do którego bardzo często przychodziłam. Usidłam na ławce, a moją głowę jak zwykle zaprzątało tysiące myśli i mimo tego co się przed chwilą stało większość nich dotyczyła Nathana. Od tego chłopaka to ja się chyba już nigdy nie uwolnię. Myślałam o tym jak bardzo go kocham i co by było gdyby...



NATHAN:

Po wczorajszej rozmowie z Chrisem doszedłem do wniosku, że muszę znaleźć pracę. Chris mówił, że mam się za siebie wziąć i chyba ma rację. Mówił też, abym dał sobie spokój z jakimikolwiek dziewczynami, w sumie w tym też miał rację, choć miałem ochotę bliżej poznać tamtą dziewczynę, którą widziałem w knajpie, ale wiem że to może być bardzo trudne, więc na razie sobie odpuściłem. Zajmę się teraz czymś innym i może uda mi się zapomnieć o Nicole. Za jednej strony tego nie chcę, bo nadal ją kocham, ale nie będziemy razem i czas to przyjąć do wiadomości, choć nie jest to łatwe.Siedziałem przy biurku i patrzyłem się w ekran monitora przeglądając ogłoszenia, po jakimś czasie znalazłem kilka ciekawych. Dziwiło mnie to, że ja z własnej woli chcę iść do pracy, choć wcale nie muszę, ale kiedyś trzeba dorosnąć i chyba nadszedł ten moment, a więc oświadczam, że od dzisiaj nie jestem już nastolatkiem, którego cieszy podrywanie dziewczyn i spędzanie całego weekendu na imprezowaniu.

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

sobota, 14 lutego 2015

Rozdział 22




NATHAN:

Mijały dni, a ja nadal nie potrafiłem zapomnieć o Nicole. Nie wiem jak się czuje, co robi, w ogóle nic nie wiem. Zastanawiałem się co będzie dalej, zrozumiałem też swoje błędy, ale niestety nie mogę nic zrobić. Siedzę teraz na kanapie i jak zwykle rozmyślam nad moim życiem. Od pewnego czasu się zmieniłem, sam to widzę, nie mam ochoty na żadne wyjście do baru, na dyskotekę, czy po prostu wyjście na spacer. Siedzę w domu i jedyne co robię to 'oglądam' telewizje. Nie mogę się na niczym skupić, bo w mojej głowie ciągle znajduje się mała istotka, która mi to uniemożliwia.
Moje rozmyślenia przerwał telefon od Chrisa, tak tylko z nim utrzymuje jakikolwiek kontakt.
- Siema, co dzisiaj robisz? - spytał od razu, gdy odebrałem telefon.
- To co zwykle, czyli - nie dokończyłem, bo mi przerwał.
- Czyli nic. W takim razie będę u Ciebie za godzinę. - powiedział i już chciał się rozłączyć, ale go powstrzymałem.
- O co Ci chodzi i z czego się tak cieszysz? - spytałem.
- To już mi nie wolno się z tobą spotkać?
- Dobra... a z czego się cieszysz?
- Stary, dawno Cię nie widziałem, stęskniłem się. - powiedział po chwili zastanowienia.
- Jasne... - powiedziałem niepewnie - to do zobaczenia.
Rozłączyłem się i odłożyłem komórkę. Ten facet coś kombinuję, a ja zrobię wszystko, żeby się tego dowiedzieć. Wstałem i podszedłem do szafy. Po chwili byłem gotowy i wyszedłem z budynku.
Poszedłem do jakieś knajpy, która znajdowała się za rogiem, zadzwoniłem do Chrisa, że właśnie tam na niego czekam. Zamówiłem coś do picia i usiadłem przy wolnym stoliku. Rozejrzałem się i zobaczyłem dziewczynę, która strasznie przypominała mi Nicole. Odwróciłem wzrok, ale coś nadal mówiło mi, żebym do niej podszedł.


CHRIS:

Siedziałem w samochodzie. Razem z Charlie mieliśmy świetny plan, chcieliśmy aby Nathan i Nicola się pogodzili, wszystko był już ustalone. Charlie jest z Nicole w knajpie naprzeciwko hotelu w którym zatrzymał się mój przyjaciel. Nagle zadzwonił telefon, spojrzałem na ekran, Nathan. Nie zastanawiając się ani chwili odebrałem.
- Co tam? - spytałem.
- Czekam na Ciebie w knajpie zaraz koło mojego hotelu. - nie jest dobrze, dziewczyny już tam są co oznacza, że w każdej chwili mogą się zobaczyć. - Za ile będziesz? - usłyszałem po chwili.
- Zaraz. - rozłączyłem się i szybko wybrałem numer do Charlie, ale nie odbierała. Zadzwoniłem drugi raz.
- Gdzie jesteś? - spytała dziewczyna.
- Nathan jest w tej samej knajpie, błagam zrób coś, aby się nie zobaczyli. Ja za chwilę będę. - powiedziałem i szybko się rozłączyłem, wcisnąłem mocniej pedał gazu i po chwili byłem na miejscu.


NICOLE:

Charlie uparła się, żebym pojechała z nią do knajpy, gdzie podobno ma się spotkać ze starym znajomym, nie wiem po co ja jej jestem potrzebna, ale cóż czego nie robi się dla przyjaciółki.
Siedzieliśmy przy stoliku, ale do Charlie ktoś zadzwonił, więc wyszła na zewnątrz odebrać, a ja zastałam sama. Rozejrzałam się po pomieszczeniu, było tu kilka zakochanych par, nie chciałam na nie patrzeć, ponieważ przychodziły mi na myśl wspomnienia, więc spojrzałam w inną stronę i to co zobaczyłam bardzo mnie zaskoczyło. Trzy stoliki dalej siedział Nathan. Momentalnie zrobiło mi się gorąco i nie wiedziałam co zrobić. Siedziałam i patrzyłam się w jeden punkt. Moją głowę przepełniały różne myśli;
Co powinnam zrobić?
Iść do niego?
Tylko co ja mu powiem?
Czy będzie chciał do mnie wrócić jak wyznam mu prawdę?
Czy może po prostu odwróci się i odejdzie?
A może powie to, czego nigdy nie chciałam, nie chce i nie będę chciała usłyszeć?
Może wyzna mi prawdę i powie, że nigdy mnie nie kochał, że radzi sobie świetnie beze mnie i mnie nie potrzebuje?
Pod wpływem emocji szybko wstałam i wybiegłam z knajpy, z moich oczy leciały łzy, a ja biegłam przed siebie nie zważając na nic.

NATHAN:

Miałem wrażenie, że ktoś mnie obserwuje, ale po jakimś czasie, to uczucie znikło. Do środka wszedł Chris i usiadł naprzeciwko mnie.
- O co chodzi? - spytałem, gdy on bez słowa usiadł i rozglądał się po pomieszczeniu.
- O nic. Napijesz się czegoś?
- Jakoś nie mam ochoty.
Chris dostał wiadomość, gdy ją przeczytał jego wzrok utkwił na pewnej dziewczynie, która też mi kogoś przypominała. Chyba mam jakieś omamy. - pomyślałem. Chris coś odpisał, po czym odwrócił się w moją stronę i zobaczyłem, że był smutny, ale jednocześnie trochę zły i .... przestraszony. Spojrzałem na miejsce, w którym przed chwilą stała dziewczyna, na którą patrzył się wcześniej, ale jej już nie było.
- To może pójdziemy do Ciebie?- spytał po chwili.
- Jasne. - odpowiedziałem bez chwili zastanowienia, bo nie miałem ochoty tam dłużej siedzieć, czułem się jakoś dziwnie.
Wstaliśmy i podeszliśmy do drzwi. Obejrzałem się jeszcze, aby zobaczyć ostatni raz tą dziewczynę, która przypominała mi Nicole, ale jej również nie było. Nie wiem jak nazwać to co poczułem, ale na pewno mnie to nie cieszyło, wręcz przeciwnie... Coś sprawiała, że chciałem ją poznać, porozmawiać, a nawet przytulić. Dziwne uczucie, chce przytulić osobę, której w ogóle nie znam, ale mimo to...  coś do niej czuje.?


NICOLE:

Biegłam przed siebie, chciałam być już w domu, ale nie wiedziałam jak do niego dotrzeć, nie znałam tej części miasta (jeśli w ogóle to było to samo miasto). Stanęłam i wyjęłam telefon z torebki, zadzwoniłam po taksówkę, która za chwilę podjechała. Po jakimś czasie byłam w domu, leżałam na łóżku ciągle płacząc. Nie spodziewałam się, że spotkam Nathana. Mimo tego, że przyrzekłam sobie, że o nim zapomnę, to ciągle o nim myślę. Miałam 12 nieodebranych połączeń o Nicole i 2 od Chrisa. Napisałam do przyjaciółki, że nic mi nie jest i żeby się nie martwiła. Odłożyłam telefon i podeszłam do okna, odruchowo spojrzałam na dom Nathana i znowu się rozpłakałam. Siedziałam tam mając nadzieję, że zobaczę go jak wraca do domu, ale była już 2 w nocy, a Nathan się nie pojawił. Wzięłam do ręki album z naszymi zdjęciami. Sama nie wiem dlaczego. Zawsze jak mam doła, robię coś co sprawia, że jest mi jeszcze bardziej smutno. Przeglądałam zdjęcia dopóki nie natknęłam się na jedno, które szczególnie przykuło moją uwagę. Było zrobione na imprezie u Nathana, wtedy pierwszy raz z nim normalnie rozmawiałam, już wtedy coś do niego czułam. Mimo, że mam teraz przez to problemy nigdy nie pomyślałam, że lepiej by było gdybym go nie poznała...

CZYTASZ = KOMENTUJESZ